اگر مراست هزاران غم و یکی غمخوار
خوشا غمی که کنار تو می نشاند یار

ز تاب طره پیچان گره گشایی کن
که دل به شوق رهایی است زین شب طرار

نگویمت که نگویی چنین چنان نکنی
بگو بکن به دل خویش و راه کج مسپار

بدار رشته پیوند را و کاری کن
ممان که بگذرد این بار باز کار از کار

دلم گرفته به پاییز ابر باران خیز
به دلگشایی این باغ غم نشسته ببار

چراغ چشمش اگر زین شبم برون ببرد
نمی خرم مه تابان یه یک نگاه نگار